Lms 7.6 - Dünyaya

avatar
7096 20

Legendary Moonlight Sculptor - Lms 7.6 - Dünyaya


 

Çeviri: Şamil Çevik Düzenleyen: Kharsmi

 

Weed bir süredir geçen savaşa hazırlanmakla meşguldü ve şimdi Ork ve insanların meseleleri normale dönmüştü. Görev raporunu ilettikten sonra karanlık tapınaktan ayrılıp pazar yerini gezmeye başladı.

 

“Demek market burası.”


Mapan rehberlik yapıyormuş gibi davranıyordu.

 

Birkaç gün kalede zaman geçirdikten sonra Karanlık Elfler eski yerleşik hayatlarına dönmeye başlamış, hatta çok sayıda Elf dükkan açmıştı.

 

“Biz kendi ekip yetiştirdiğimiz meyveleri satıyoruz.”


“Yaralarınız için şifalı bitkiler alın.”


Kara tenli ve inci gibi parlayan simsiyah gözleri vardı!

 

Karanlık Elfler pek uzun değillerdi. Esnek vücutları sağlık ve güzellikle dolup taşıyordu.

 

“Şaşırdım, Mapan-nim Elflerle tanışmak için etrafta dolaşıp tüm dükkanları ziyaret ediyor.”


Surka Mapan’a bunları söylemişti ama Mapan gerinerek cevap verdi:

 

“Aslında pek fazla kimseyle tanışmadım.”

 

“Yani…?”

 

“Karanlık Elfler, Orman Elfleri ve Yarı Elflerle ilk karşılaşmam Hwaryeong’la merkez kıtaya gittiğimiz zamandı.”


“Orman Elfleri nasıl, farklı mı?”

 

Surka diğer herkesin de merak ettiği soruyu sormuştu.

 

Pale, Irene ve Romuna Rosenheim Krallığı’nın dışına hiç çıkmamışlardı. Geomchiler de konuşmayı yarım kulak dinliyorlardı.

 

“Yarı Elflerin uzun sivri kulakları var, bunun dışında insanlardan ayırt edici bir farkları yok. Yarı insan Yarı Elf karışık bir ırk. Orman Elfleri sık Ormanların derinliklerini kolay kolay terk etmezler ve saldırı güçleri oldukça yüksektir, ama büyüyle araları pek iyi değildir.”


“Başka Elfler de var mı?”


“Gri Elfler, Yüksek Elfler, Gölge Elfleri, Gece Elfleri… Elflerin çok fazla çeşidi var.”


Mapan’ın Surkaya söylediği bu şeyler, Elfler hakkındaki tüm bilgisiydi.

 

Geomchi, Geomchi3’ü dürterek sordu.


“Geomchi3?”


“Efendim usta.”


“Kraliyet Yolu hakkında çok şey biliyor musun?”


“Evet, tabii ki usta!”


Geomchi3 göğsünü gererek yanıtladı. Geomchiler arasında oyundan en çok, daha doğrusu tek anlayan oydu.

 

“Elfler nereden geliyor?”


“Evet, Elfler mi usta?”


“Evet.”


“Elfler…”


“Cevabı bilmiyor musun?”


Geomchi ve Geomhci2’nin gözlerinde güvensizlik hissediliyordu.

 

“Bilmez olur muyum? Elf köyünden.”


“Köy?”


“Orman Köyü, Karanlık Köy, Yarı Köy. Mantığı kaptın mı, çok basit değil mi? Bunların derisi siyah çünkü burası Karanlık Köy.”


Açıklamasında bir gram doğruluk payı vardı, Geomchi başıyla onayladı.


“Oh ho, demek öyle. Çok bilgesin Geomchi3, beklendiği gibi.”


“Çok kibarsınız usta!”


//Beyin bedava niye hamallık edeyim?

 

D.N: Kafalar gıcır gıcır :D

 

***

 

Grup şifalı bitkiler ve hatıralık ufak tefek şeyler bulmak için pazar yerine gitti. Buradaki şifalı bitkiler hem ucuz hem de kaliteliydi.

 

Grup kendini etrafı turlamanın eğlencesine kaptırmıştı. Gizemli eşyalar küçük market ve takas dükkanlarında çok sayıda mevcuttu ve etraf gururla yürüyen siyah tenli Karanlık Elflerle doluydu. Doğuştan gelen gizemli bir görünüşleri vardı.

 

Kalenin bulunduğu dağın zirvesinden çevredeki manzarayı izlemenin verdiği keyif ayrıydı.

 

Kalenin surlarına çıktığınızda dünya ayaklarınızın altına serilmiş gibi hissediyordunuz. Laciverte çalan gökyüzü, kalın bulutlar ve onlara eşlik eden serin rüzgarla eşsiz bir manzara karşılarındaydı. Manzaranın bir tarafında uzakta sarp kayalıklar gözüküyor ve canlandırıcı bir rüzgar size eşlik ediyordu.

 

Irene dudaklarında bir gülümsemeyle sessizliği bozan ilk kişi oldu.

 

“Bu gezintiye kesinlikle değdi.”


“Biliyorum. Daha sık dışarı çıkmalıyız.”


Zephyr de aynı duyguları taşıyordu.

 

Tüm zamanını nehirde balık avlamakla geçirdiğinden, bu dağlara ilk gelişiydi. Dağlara gelip bu manzarayı seyretmenin onu dinçleştirdiğini hissediyordu.

 

“Hmm, hadi silahçı dükkanına götüreyim sizi.”


Mapan ve diğerleri silahlara bir göz atmaya karar vermişlerdi.

 

“Merhaba.”


Mapan'ın eğilerek selamladığı Karanlık Elf kafasını hafifçe oynatarak selamını almıştı.

 

“Neden buradasınız?”


Yaşlı ve huysuz bir karanlık Elf!

 

Dükkan sahibi yaşlı Karanlık Elfin kibirli bir görünüşü vardı. Müşterileri umursamadığını haliyle belli ediyordu.

 

Mapan kibarca sordu.

 

“Dükkanda biraz bakınabilir miyiz?”


“Takılın.”


Parti dağılıp dükkandaki silahları incelemeye koyuldular.

 

Ork köyünde iyi dükkanlar vardı ama burada nadir şeylerle karşılaşabiliyorlardı.

 

Zephyr bir balıkçı oltası buldu. Elfler kullandıkları ağaçların esnekliği, elastikliği ve sağlamlığıyla gurur duyarlardı. Bu olta da bu özelliklerinden nasibini almıştı, tek kelimeyle mükemmeldi.

 

“Bunun için ne kadar istiyorsun?”


“8000 altın. Tasarruf etmeye çalışacak ve almayacaksan hemen koy onu yerine.”


Fiyat pahalı değildi.

 

Zephyr tek kelime etmeden parasını ödedi.

 

“Vauuv! Bu kadar para.”


Irene’nin böyle demesi Zephyr’i güldürdü.

 

“Sadece para.”


“…”


Birden Zephyr tüm grubun düşmanı olmuştu!

 

Grup ayrılıp diğer silahçı dükkanlarına bakacaklardı ki dükkan sahibi Pale’i durdurdu.

 

“Okçu musun?”


“Evet efendim, bana söylemek istediğiniz bir şey mi var?”


“Yeteneklerinle kıyaslandığında yayın zayıf. Biz Elfler bizi utandıracak bir yayı asla çekmeyiz.”


Pale’in yüzü utancından kızarmıştı. Gerçekten de Pale için yayının vadesi dolmuştu ve seviyesine uygun bir yay alma zamanı gelip geçiyordu.

 

“Buradan al, çok sayıda yay olduğundan uygun bir tane bulabilirsin.”


Dükkandaki silahların çoğu hançer ve yaydı. Hançerler vitrinlerde diziliyken yaylar da duvarları dolduruyordu. Ama bu kalede satılan silahların ciddi bir kısmı Elfler tarafından yapılmıştı.

 

İlk baktığı yayın seviyesi 200’ün biraz üstündeydi ama diğerleri çok daha güçlüydü. Silahların fiyatları müzelerdeki sanat eserlerini anımsatıyordu.

 

Pale fazla gaza gelmeden kendine uygun bir yay seçti. Gökyüzü mavisi desenlere sahip antik bir yaydı. Elf yapımı olmasına rağmen ne nadir veya eşsizdi ne de sıradışı bir menzile sahipti ama kullanımı kolay bir yaydı.

 

“Bu ne kadar?”


“25.000 altın.”


“Yalnızca 24,000’im var…”


“Almayacaksan çek git.”


Weed’den öğrendiği taktikler burada işe yaramamıştı. Karanlık Elfleri memnun etmek zordu, insanlarla uğraşırken kibirle dolup taşıyorlardı!

 

‘Tüm birikimim 25,000 zaten.’


Zorlu bir debelenmeden sonra Pale yayı satın aldı. Okçular daha güçlü silahlara sahip olma arzusunda kılıç kullanıcılarından hiç de geri kalmıyorlardı. Hatta bir bakıma bu çekişme okçularda çok daha şiddetliydi. İyi bir okun sağladığı daha geniş menzil bile ciddi farklar yaratabiliyordu.

 

“Hu hu hu”


Pale yeni silahını alınca acayip bir kahkaha patlattı.

 

//ağlıyor sanıp hüü hüü hüü diye çevirdiydim o tepkiyi gülüyormuş :S

 

O sırada Surka dükkan sahibine bakıp bir şeyler söyledi.

 

“Ama sevimli görünüyorsun aslında. İhtiyar birinden ziyade abi gibisin.”


“Surka!”


Romuna şaşkınlıkla bağırdı. Karanlık Elfleri hoşnut etmek bu kadar zorken, onları sinirlendirme ihtimali varsa eğer her ağzına geleni söyleyemezdin.

 

Tarafsız bir alanda olmak bir şey ifade etmezdi. Aradaki ilişki puanı yeterince düşerse bir NPC’nin saldırısına uğrayabilirdin.

 

Ama tüm bu endişeler, ihtiyar Karanlık Elf utangaçça gülümseyince anlamını yitirdi.

 

“Kızım, gerçekten öyle mi düşünüyorsun? Gerçekten genç mi gözüküyorum?”


“Evet. Yaşlı gözükmüyorsun, acayip sevimlisin. Karanlık Elf-nim.”

 

“Ne kadar şeker bir kız. Adım Granbell. Beni Granbell diye çağırabilirsin.”

 

D.N: olaya bak D

 

“Ben de Surka, Granbell-nim.”

 

Zephyr ve Hwaryeong’un ağızları bir karış açık kalmıştı. Önce ismini vermiş olması samimi bir sohbet kurma potansiyeline işaret ediyordu. Demek ki Karanlık Elfler genç ve sevimli gözükmekten hoşlanıyorlardı.

 

“Surka sen…”


“Shush!”


Romuna Surka’yı durdurmaya çalıştı ama Mapan engel oldu.

 

“Bu önemli bir an. Onu rahat bırak.”


“Ne?"


“Görünüşe göre Karanlık Elflerle ilişki kurmanın bir yolunu buldu.”


Mapan insan ilişkileri konusunda diğer herkesten daha çok tecrübe edinmişti.

 

Aradaki samimiyet arttıkça köylülerle çok daha ciddi söyleşilerde bulunma ihtimali ortaya çıkıyordu. Bir şekilde özel bir görev alabilir veya önemli bir bilgi elde edebilirlerdi.

 

Aslında, Mapan Weed’in Ork ve Karanlık Elflerle temasa geçtiğini öğrendiğinde büyük beklentileri vardı. Weed sayesinde Issız Diyarlar’da az bir ihtimalle de olsa güzel bir görev elde edebilirlerdi.

 

Orklar basit ve umursamaz yaratıklar olduğundan onlardan bilgi almak pek mümkün değildi. Tek bildikleri avlanma yerleriydi. Güçlü canavarlarla nerede ve nasıl karşılaşırsınız.

 

Orklar’ın savaşma şekilleri güçlü bir canavarın üstüne 100 savaşçı gönderip bazen tek bir tanesinin ancak hayatta kalabilmesine sebep olan savaşlardı ki bu bir tüccarın işine yaramazdı.

 

Bunun yanında Orklar insanlar kadar meraklı değillerdi. Basit bir diyalog kurmak bile zordu. Onlara rüşvet vermek veya onları beslemeye kalkışmak düşüncesi bile Mapan’ı geriyordu.

 

Bu durumda Karanlık Elfler de pek farklı değillerdi. Aşırı kibirli ve konuştukları kişiye karşı aşırı ilgisiz davranıyorlardı. Alışveriş ve küçük hikayeler duymak nispeten kolaydı ama onlardan edilebilecek kar hayli minimaldi.

 

Weed Karanlık Elflere kıl olmuştu. Cimri, tembel ve kendini bir bok sanan piçlerdi.

 

D.N: Adamım benim :D. 

 

Mapan da bu koca kalede izole olmuş gibiydi. Grup kaleye ulaştığı zaman yaşadığı sevinci kelimelerle tarif etmek ne mümkündü!

 

Issız diyarlar hakkında ayrıntılı bilgi alabilecekleri bir rehber çok önemliydi.

 

Granbell’in söyleyeceği şeyler onları hiç de hayal kırıklığına uğratacak şeyler değildi.

 

“Eğer bölgenin doğusuna doğru ilerlerseniz yüksek dağlara ulaşırsınız. Bölge oldukça engebeli ve iyi bir av imkanı sunar, ama oranın manzarası en iyisi. Horom dağlarına yürüyerek tırmanmak biraz zordur ama hikaye şu ki avlanma alanlarında sizi şaşırtacak bir şey için orada olacaksınız.”


Weed Karanlık Tapınak’tan çıkıp döndüğünde gruptakilerin heyecanlı yüzleriyle karşılaştı.

 

“Ne oldu?"


“Şey…”


Mapan öne çıkıp silahçı dükkanında neler olduğunu anlattı.

 

“Yüksek bir dağ. Belki oraya tırmandığımızda şöhret kazanabiliriz?”


Aslında, Weed ölümsüzleri yenme fikriyle öyle meşguldü ki Karanlık Elfler hakkında hiçbir şey öğrenme fırsatı olmamıştı. İşin ucunda para olabileceğinde göz ardı etmemek gerekti.

 

“Haydi Horom dağlarına uçalım!”


Pale kesin bir dille reddetti.

 

Düşük şöhretlerinden yakınan Irene ve Romuna da reddetti.

 

Onlar için bu şöhret kazanmak için harika bir fırsattı. Weed gruptakilere göz gerdirdi.

 

“Herkes tırmanmak mı istiyor?”


“Dağlar. Uzun zamandır nehir kıyısındayım, dağlarda biraz zaman geçirmek iyi bir fikir olabilir Hyung-nim.”


Zephyr alçak bir sesle böyle söyledi ve Hwaryeong da ilgiyle gülümsedi.

 

“İnsanı dinçleştiren serin bir hava ve seyir zevki yüksek bir yürüyüş, haydi şu dağa tırmanalım!”


Geomchi hafif bir alkış tutarak katıldı.

 

“Eğlenceli olacak gibi gözüküyor.”


Geomchi2 ekledi.

 

“Dağ havasında kızarmış et yemenin zevki bir başka olur, ferahlatıcı bir gün olacak, bana uyar, geliyorum.”

 

Geomchi3, Geomchi4 ve Geomchi5 de aynı fikirdeydi. Bu sene fazla macera yaşayamamışlardı, Horom Dağı’na tırmanmak farklı bir deneyim olabilirdi. Gerçekten yüksek bir dağa tırmandığında bambaşka bir manzarayla karşılaşabilirdin. Böylece tüm grup kaleyi terk edip dağlara doğru yol aldı. Dağlara tırmanmak, hepsi silah satıcısının hikayesiyle büyülenmişti.

 

‘Nedense bir gergin hissediyorum.’


Weed’in yoldaşları bunun biraz fazla kolay olduğunu düşünüyordu.

 

‘Eh, her şey yolunda gidecek gibi.’


Herkes orada onlara engel olan hiçbir şey olmamasından hoşnuttu ki bunu garip karşılamaları için bir sebep yoktu. Şöhret sayesinde başka yerlerde tanınabilir, daha önemlisi görevlere daha kolay ulaşabilirlerdi.

 

Weed kafasıyla bir onaylama işareti yapıp konuşmaya başladı.

 

“Dağı tırmanmaya en dipten başladık. Herkes yorgun olmalı, bir ara vermeye ne dersiniz?”

 

Pale ve diğerleri uzun süre at sürdüklerinden yorgundular ve doğru düzgün uyuyamamışlardı. Adımlarını zorla attıklarını hissediyorlardı. Hwaryeong hemen atladı.

 

“Çok iyi olur. Herkes uyuduktan sonra geri toplanırız.”


“O zaman öyle olsun.”


Pale iç çekip 12 saat sonra buluşmalarını teklif etti.

 

Weed, Geomchilerin hemen ardından oturumu sonlandırdı.

 

***

 

Lee Hyun kapsülden çıkıp ev giderlerinin hesap kitabına koyuldu. Bir kuruş dahi tasarruf etmek istiyorsanız, gelir giderleri iyi hesap etmeniz gerekirdi.

 

“Bu ayın karı…”

 

Weed’in elleri giderleri yazarken tir tir titriyordu.

 

Belki bu sefer eline geçenleri satabilirdi.

 

Liç Shire’i yenmek kolay olmamıştı, seviyesi nereden baksan 470’ten fazlaydı. Daha önce bu seviyede bir patron canavarını yenen çıkmamış olmasına rağmen ondan sadece 3 parça eşya elde edebilmişti. En azından büyü kitabı değeri olabilecek özel bir eşyaydı.

 

"Büyülü bir taş ve işe yaramaz gözüken bir asa. Taşı şimdilik bir kenarda saklayayım, satışa çıkarmanın gereği yok. Satıp yiyecek içecek bir şeyler alabileceğim bir tek asa kalıyor.”

 

İyi bir kar elde etmedikçe taşı satmamaya karar vermişti. Belki satın alma sitesine koyarsa insanlar almak için sıraya girebilirdi, sonuçta işe yarar bir şeydi. Becerilerini güçlendireceğinden iyi para ederdi, yine de çok fazla kar etmesi mümkün gözükmedi gözüne.

 

“Önce asayı mı satmalıyım?”

 

Lee Hyun açık artırma sitesine girip eşyaların açıklamalarını yazdı. Yine de asa çok para edeceğe benzemiyordu. Rahiplerin fedakarlık veya kendini kurban etmek gibi şeylere ilgi göstereceğini sanmıyordu. Böyle bir özellik ancak çok nadir durumlarda kullanılabilirdi.

 

“Öncekilerin durumu ne oldu acaba?”

 

Büyük beklentiler oluşturmadan eşyalar için yapılan tekliflere bir göz gezdirdi. Geçen sefer teklifi birer birer yükselten pislikler yüzünden ağır bir darbe yemişti.

 

Aslında açık artırmayı belirlenen süre bitene kadar sürdürmek gibi bir zorunluluk yoktu. Bir üst limit koyduğunda eşyalar o değeri geçtiği an otomatik olarak satış tamamlanıyordu. Genellikle makul bir fiyat biçildiğinde eşyalar bir saat içinde satılabiliyordu. Ama 1 kuruş dahi olsa fazla kazanmak için çabalayan Weed için bir hedef fiyat belirlemek saçmaydı. Dolanıp fiyatları birer won yükselten kullanıcı sayıları az değildi.

 

“En azından 5,000 won olmuş olmalı değil mi?”

 

Lee Hyun kazanabilecekleri açısından gerçekçi olmaya çalışıyordu. Palalar ve Kafa bantlarının neredeyse hiç ederleri yoktu. Pala satın alabilecek kullanıcı sayısı çok az olduğundan pek umutlanmıyordu. Yeterli sayıda kafa bandı satılırsa belki 300,000 wona kadar kazanabilirdi. Ama o sırada bambaşka bir şey gördü.

 

Minator Pençesi: Teklif sayısı 6. En yüksek teklif 30,000,000 won.

 

“Hassiktir.”

 

Ağzından öfke dolu bir söz çıkmadı. Açık artırma sitelerinde sahte teklifler yapamazdınız. Vazgeçip teklifi iptal ettiğinizi söyleseniz bile depozito olarak %10’u satıcıya ödeniyordu.

 

“30 milyon mu?”


Bunun saçma olduğunu düşünse de tereddüt etmeden açık artırmayı onayladı. İndirim yapmamak konusunda kesin karar verdi. Vazgeçecek olsa bile 3 milyon won havadan kazancı olacaktı.

 

“Kısa günün karı 3 milyon demek ha?”


Lee Hyun dar günde karşısına çıkan beklenmedik gelirden hoşnut kalmıştı.

 

*Titri Ring!*


Güçlü bir ses odada yankılandı. Lee Hyun telefonu açıp açmama konusunda tereddütteydi.

 

‘Bunun bir hata olduğunu ve açık artırmayı iptal etmemi istemelerinin yolu yok.’


Aramalarının sebebi mutlaka bu olmalıydı. Tırnaklarını kemirerek ahizeyi kaldırıp telefonu yanıtladı.

 

“Alo?”


-Ah, ben açık artırmayı kazanan kişiyim. Minator pençesini satan sizdiniz değil mi?"


Telefonun diğer ucundaki adam sabırsızlık ve telaş içinde konuşuyordu. Lee Hyun’un gözleri buğulandı.

 

"Tabii ki!"


Ses tonundan gerçekten de iptal etmesini isteyeceğini çıkarmıştı. Lee Hyun sesini yükselterek yanıtladı.

 

“Neyden bahsediyorsunuz? Burada öyle biri yaşamıyor!”


Lee Hyun pratik zekasıyla işi hemen kıvırmıştı! Ama karşısındaki adam inatçı biri çıktı.

 

-Orada Kraliyet Yolu oynayan biri var mı?


"Ne yolu?"


-Kraliyet Yolu, Weed karakter adını kullanan, öyle biri var mı?


Lee Hyun açık açık yanıtladı.

 

“Öyle birini tanımıyorum.”

 

D.N: ( ͡° ͜ʖ ͡°)

 

-Numaranın doğru olduğuna eminim.


“Ne işiniz var bilmiyorum ama meşgulüm. Kapatıyorum.”


-Bir dakika! Kullanıcı sıralaması yüksek ve diğer satılan eşyaları da inceledim, yanlış numara olamaz.


“…”


Karşıdaki adam onun hakkında konuşuyordu. Lee Hyun tereddüt içinde kalınca cevap veremedi.

 

-Şimdi acilen onunla konuşmam gerek. Direkt olmasa da uygun bir zamanda onunla bir randevu ayarlayın lütfen. Ben KMC Medya planlama departmanı müdürü Kang Han Seo.


“KMC Medya mı?”


Kraliyet Yolu oynayanlar arasında bu meşhur yayın şirketini tanımayan yoktu.

 

-Weed karakterinin kullanıcısı olan kişiyle mutlaka konuşmalıyım. Onunla benim için iletişim kurabilir misiniz?


Aynı şeyi tekrar istiyordu ve bu Lee Hyun’un aklını dalgalandırmıştı.

 

‘Açık artırmayı iptal etmek istiyormuş gibi gözükmüyor.’


Önemli bir işe benzediğini görünce Lee Hyun tereddüdü bırakıp yanıtladı.

 

“Ben Lee Hyun. Kraliyet Yolundaki Weed karakterinin kullanıcısı.”


-Oh demek öyle. Ama az önce neden?


“…”


-Her neyse önemli değil. Seninle önemli bir şey konuşmak istiyorum.

 

“Buyurun.”

 

-Bunu telefondan konuşmamayı yeğlerim, yayın istasyonumuza gelebilir misiniz?

 

Lee Hyun direk yanıtladı.

 

“Zor."

 

-Ne?

 

“Oraya gelmek için 3 otobüs değiştirmem gerek, çok fazla aktarma var.”

 

Tasarruf yapan biri otobüse öyle kolayca parasını harcayamazdı. Lee Hyun’un söyledikleri karşı tarafı kısa bir süre sessizliğe gömdü ama yanıt kısa sürede geldi.

 

-O zaman… lütfen adresinizi söyleyin. Sizi alması için bir araba göndereceğim. Sizi arabayla almamız uygun olur mu?

 

“Bu mümkün.”

 

-O zaman yakın zamanda görüşürüz.

 






Giriş Yap

Site İstatistikleri

  • 32561 Üye Sayısı
  • 333 Seri Sayısı
  • 43274 Bölüm Sayısı


creator
manga tr