Gerçekten Çocukça

Lin Ruoxi, çalışmak için yukarı çıkmaya hazırlanırken duraksadı ve Yang Chen’e döndü. Adamın şaka yapmadığını fark etmişti. Hiçbir duygu belirtisi göstermeden başıyla onaylayarak, "Çalışma odamda konuşalım," dedi. Sözünü bitirir bitirmez tek başına yukarı yürüdü.

Yang Chen onun bu mesafeli tavrını umursamadı ve peşinden çalışma odasına gitti. Oda her zamanki gibiydi; havada sadece Lin Ruoxi’ye has o özel koku vardı. Yang Chen bu kokuyu açgözlülükle içine çekti.

Lin Ruoxi onun ne yaptığını fark etmedi, kalbi fena halde sıkışıyordu. Tavandan tabana kadar uzanan pencerelere doğru yürüdü ve ince tül perdelerin ardından sessiz ve karanlık yerleşim alanına baktı. Dalgın görünüyordu ama bir yandan da Yang Chen’in söze başlamasını bekliyordu.

Yang Chen konuya girmek için acele etmedi. Masanın üzerindeki devasa kitap koleksiyonuna ve kalın dosya yığınlarına bakarak nostaljik bir sesle konuştu: "Seninle kitap almaya gittiğimiz o günü hala hatırlıyorum; kıyafet alan kadınlardan çok daha çılgındın. O zamanlar, böyle bir kadının nasıl olup da uluslararası bir şirketi yöneten bir CEO olduğunu, neden asosyal bir doktora öğrencisi ya da üniversitede bir öğretim görevlisi olmadığını merak etmiştim. Sanırım şimdi biraz anlıyorum. Bazen bir sorumluluk üzerine yıkıldığında, aslında onu yapmaya pek gönüllü olmasan bile bir şekilde harika sonuçlar ortaya koyabiliyorsun. Bazı şeyler doğuştandır, bazıları ise ne kadar çabalarsan çabala hep eksik kalır."

Lin Ruoxi bir şeyler düşünüyor gibiydi. Pencere camındaki yansımadan adamı görebiliyordu. Yang Chen, yüzünde hafif bir gülümsemeyle sanki bir masal anlatıyormuş gibi duruyordu.

Yang Chen bir süre sessiz kaldıktan sonra sordu: "O gün aldığın kitapları bitirdin mi?"

"Evet," dedi Lin Ruoxi kısık bir sesle.

Yang Chen başıyla onayladı ve iç çekti. "Peki ya... bir kadının karı-koca ilişkisini nasıl yürütmesi gerektiğine dair o kitaplar? Onları da bitirdin mi?"

"Evet, ama hepsini unuttum," diye yanıtladı Lin Ruoxi.

"Belki de hiçbir işe yaramadıklarını fark ettiğin içindir. Bizimki gibi bir ilişkiye normal mantık nasıl uygulanabilir ki?" dedi Yang Chen, kendini küçümser gibi bir tavırla. "Ölü bir noktaya varmaya mahkum olan bu evlilikte, çabalarımız bataklıkta çırpınmaktan başka bir işe yaramıyor. Hareket ettikçe daha hızlı batıyoruz."

Lin Ruoxi’nin omuzları hafifçe titredi. Dudaklarını ısırarak, "Sadece böyle saçmalıklar konuşmak için mi geldin?" dedi.

Yang Chen başını salladı. "Sıkıntıdan kaynaklanan küçük bir serzenişti sadece. Ciddi bir şey konuşmak istiyorum. Beni kabul etmeye çalıştın, evliliğimizin sürmesi için çaba sarf ettin; bana iş gezisi fırsatı verdin, beni üst sınıfın davetlerine götürdün ve şimdi de beni yeni şirketin müdürü yaptın. Pek çok sorun çıkmış olsa da, yaptığın her şeyin benim iyiliğim için olduğunu biliyorum. Teşekkür etmek istedim."

"Vay canına, demek teşekkür etmeyi de biliyormuşsun," dedi Lin Ruoxi soğuk bir gülümsemeyle.

"Biliyorum ama her zaman etmem," diye yanıtladı Yang Chen.

"Yani şimdi bana teşekkür edip karşılığını mı ödemeyi düşünüyorsun?" diye sordu Lin Ruoxi.

Yang Chen, bunca zamandır arkasını dönmeyen kadına bakarak devam etti: "Bunu yapmayı çok istesem de, senin zarar görmeni engellemeye çalışmak dışında senin için yapabileceğim hiçbir şey olmadığını fark ettim. Bu yüzden şirketinin büyümesine engel olmamalıyım diye düşünüyorum. Şu an Yu Lei Entertainment'ın müdürlük koltuğunda oturuyorum, birkaç yeni proje başlattım ve bazı kritik işlerden sorumluyum. Altı ay sonra boşandığımızda, bu görevde kalmalı mıyım yoksa istifa mı etmeliyim diye merak ediyordum. Senin fikrini duymak istedim."

"Eğer senin için bir sakıncası yoksa görevime devam ederim. Şirkete çok para kazandıracağımın garantisini veremem ama normal bir şekilde gelişmesini sağlarım. Eğer o zaman geldiğinde beni artık görmek istemezsen, görevlerimi düzgünce devreder ve giderim. Tartışmak istediğim konu buydu."

Lin Ruoxi aniden arkasına döndü. Yeşim kadar soğuk olan yüzünden ne zaman süzüldüğü belli olmayan iki sıra gözyaşı iniyordu.

"Bunca çaba sarf ettiğimi bildiğin halde ve artık sana en baştaki gibi tepeden bakmadığımı gördüğün halde; bana teşekkür etme ve karşılığını ödeme şeklin benden boşanmak mı?!"

Yang Chen, sözlerinin Lin Ruoxi’yi ağlatacağını tahmin etmemişti. Kalbinde buruk bir acı hissetti ve ne cevap vereceğini bilemedi.

Derin bir nefes alan Yang Chen sonunda konuştu: "Zeng Xinlin ve Xu Zhihong geldiğinde o gün benim nasıl biri olduğumu gördün. Xu Zhihong suçlunun sen olduğunu söylese de, Xu ailesinin sonunu getiren asıl kişi benim. Onların bağlı olduğu Dongxing birliğini yok ederek Xu Zhihong’u dayanaksız bıraktım. Senin ve Wang Ma’nın kaçırılması da sadece biz beraber olduğumuz için yaşandı."

"Ülkeye döneli bir yıl bile olmadı ve senin yanında sadece yarım yıldır varım. Buna rağmen birden fazla kez ölümle burun buruna geldin. Bunun tekrar yaşanmasını istemiyorum; çünkü bana yakın olduğun sürece bu tür acılar çekeceksin. Korkuyorum ki... bir gün seni kurtarmaya yetişemeyeceğim."

"Sen gidince düşmanlarım yok mu olacak yani?!" diye sordu Lin Ruoxi küçümseyerek.

"En azından senin düşmanların başa çıkabileceğin kişiler olur; oysa benim çektiklerim senin canını alabilecek kapasitede," dedi Yang Chen.

Kadının güzel gözlerinde nefret ve öfke kabardı. Sonunda tiksintiyle bir "hıh" çekti. "Yang Chen, söylediğin her şey ve düşünce tarzın... Gerçekten çok çocukça!"

Yang Chen, tonunu aniden değiştiren kadına hiçbir şey söylemeden sessizce baktı.

"Korktuğun için gerçeklerden kaçmaya çalışıyorsun, sorumluluk almak istemiyorsun ve benden boşanmak için sebep bile sayılamayacak bir bahane kullanıyorsun!" dedi Lin Ruoxi soğukça. "Eğer bana 'Lin Ruoxi, senden hoşlanmıyorum, sana karşı en ufak bir ilgim yok' dersen, sen boşanma lafını ağzına bile almadan seni terk ederim ve bunda senin suçun olmadığını düşünürüm. Ama şu an bana söylediğin her şey aslında boşanmak istemediğini ima ediyor; öyleyse neden beni böyle aptal bir bahane ile boğuyorsun?! Bunca verdiğim emek bu kadar mı değersiz, bu kadar mı karşılıksız?!"

Yang Chen acıyla gözlerini yumdu. "Düşündüğün gibi değil..."

Lin Ruoxi’nin gözleri hafifçe kızardı. Soğuk bir sesle sordu: "O zaman ne? Boşandıktan sonra etrafındaki diğer kadınları da terk edeceğini söyleyebilir misin bana? Kör olduğumu sanma; kaç tane kadının olduğunu bilmiyorum ama Qianni’nin tek olmadığını biliyorum. Aptal değilim; birbirimizin özel hayatına karışmayacağız dediğimiz için susuyorum. Sana iyi davranmadığımı biliyorum, bu yüzden senin ilişkilerin hakkında şikayet etme hakkım yok. Ama şimdi bana, seninle olduğum için zarar göreceğimden korktuğun için gittiğini söylüyorsun. Diğer bütün kadınlarını da terk edecek misin?!"

Konuşurken Lin Ruoxi artık resmen bağırıyordu. Kabaran duyguları yüzünden göğsü hızla inip kalkıyordu. Ağlayan o güzel yüzü tatminsizlik ve kırgınlıkla doluydu.

Yang Chen yavaşça başını kaldırdı ve bakışlarını kaçırmadan Lin Ruoxi’nin gözlerinin içine baktı.

"Onları terk etmeyeceğim ama seni terk edeceğim. Çünkü sen onlardan farklısın," dedi Yang Chen.

"Farklıyım demek." Lin Ruoxi küçümseyerek iç çekti. "Çünkü onları seviyorsun ama benden nefret ediyorsun. Bunu mu söyleyeceksin?"

Yang Chen yumruklarını sıktı ama sonra yavaşça gevşetti. Hüzünlü bir gülümsemeyle, "Çünkü onların canı yanarsa gözlerim dolar, kalbim sızlar, hatta öfkelenirim... Ama senin canın yanarsa böyle hissetmem... Sanırım o an, doğrudan aklımı yitiririm..." dedi.

Lin Ruoxi’nin son gözyaşı damlası halıya düştü. Yang Chen’e bakarken yüzündeki ifade kaskatı kesildi.

"Seni bir kez kaybettim, ikinci kez kaybetmeyi göze alamam. Bu sadece bir ihtimal bile olsa, buna izin vermeyeceğim..."

Sözlerini bitirir bitirmez Yang Chen sessizce arkasını döndü. Ağır adımlarla çalışma odasından çıkıp gitti.

Yine mi kaybetmek? Neden 'yine'?

Lin Ruoxi, kapının yavaşça kapanışını izlerken pencerenin önünde dalgınca kalakaldı. Ne yapacağını bilmiyordu.

Calosa not: Duygusal bölümdü…